Ziołolecznictwo, fitoterapia – tradycyjna gałąź wiedzy o leczniczym działaniu i zastosowaniu roślin. Od zamierzchłych czasów człowiek, próbował i stopniowo zdobywał doświadczenie w wykorzystywaniu różnych roślin do celów leczniczych. Wykopaliska i stare zapiski najstarszych kultur – starochińskiej, staroindyjskiej, sumeryjskiej czy egipskiej informują o stosowaniu rozmaitych ziół do leczenia chorób. Z czasów Grecji i Rzymu mamy już obszerne informacje o stosowanych lekach i preparatach ziołowych. Przykładem mogą być informacje zawarte w zachowanych 150 pismach napisanych przez lekarza rzymskich cesarzy II wieku, Klaudiusza Galena.
W średniowieczu wiedza zielarska mieszała się z przesądami i wiarą w magiczne właściwości ziół. W kulturach plemiennych leczeniem zajmowali się szamani lub znachorzy, którzy łączyli stosowanie ziół z magią, zaklęciami, modłami i różnymi tajemnymi praktykami. W medycynie ludowej jeszcze dzisiaj można znaleźć pozostałości tych dawnych wierzeń.
W początkach państwowości polskiej do upowszechnienia wiedzy zielarskiej przyczyniły się klasztory, przy których powstawały szpitale i ogródki zielarskie. Już w początkach XII wieku działalność taką prowadził klasztor na Świętym Krzyżu. Z chwilą założenia w 1364 roku Akademii w Krakowie powstaje fakultet medyczny, na którym wykłada się wiedzę o lekach i ziołach, pochodzącą w dużym stopniu z czasów starożytnych. Przez kolejne wieki wiedza z zakresu ziołolecznictwa upowszechnia się wśród bardziej oświeconych warstw społeczeństwa